Bezelyem, Biriciğim… Pofum, Küçücüğüm…

Bezelyem

Bezelyem

 

Nasıl da istemiştim kız olmasını hamileyken. Belki de erken anne olmakla ilgili bilmiyorum. 22/23 yaşında anne olacağımı anladığımda çok çok saf bir mutluluk duymuştum.. bunu çok net hatırlıyorum. Hamilelik, doğum ve sonrasındaki süreçlerde hiç bir kaygı, telaş, depresyon yaşamamıştım.Büyülü birşey anne olmak.. Masal gibi. Sanki bir peri bana sihirli değneğiyle dokunup, “sana en büyük mutluluğu hediye ediyorum” demişti. O günden sonra bütün karanlık korkularım, evde yalnız kalamamalar, ekonomik sıkıntılar uçup gitmişti. Zor değil miydi? Çok zordu. Benim gibi, 22 yaşına kadar bir kap yemek pişirmemiş, okumuş etmiş, başka şeylerle uğraşmış biri için gerçekten üstesinden gelinecek çok sorun vardı.. Ve bu sorunları aşmak için bizim kültürümüzde alışık olduğumuz tarzda hala/teyze/amca/dayı kızlarım, teyzelerim halalarım da yoktu.. Bir annem vardı.. o da hasta babama bakıyordu. Birbaşınaydım demeye dilim varmıyor..değildim, bebeğim heryerde benimleydi. Bezelyem çok güzel bir bebekti onu uyurken seyreder dua ederdim gelecek ona güzel şeyler getirsin diye. Hatırladıkça yazacağım bezelyenin maceralarını 🙂 Bu arada bezelyem şimdi annesinin onu doğurduğu yaşta.

Pofum

Pofum

 

Bezelyemden beş yıl sonra pofuma hamileydim. O saf mutluluğu birebir yeniden yaşamak ne büyük bir şanstı benim için. Küçücüktü pofum doğduğunda… oyuncak gibi.. ufacık bir bebek. Hasta babam daha sonraları itiraf etmişti bana ” ilk gördüğümde çok üzüldüm, bu çocuk yaşamaz dedim” diye.. Aslında zavallı babacığım onca hastalık ameliyat arasında iki torununu da görebilmiş, en azından onların keyfine biraz da olsa varabilmişti.

İkinci defa anne olmak filmi başa sarıp oynatmak gibi birşey değil. Herşeyin ayrı bir rengi, ayrı bir kokusu var, sadece o duru mutlu olma hali hiç değişmiyor. Bunlar anılar arasına öyle yerleşiyor. Pofum da bezelyeden daha farklı ama onun kadar güzel ve tatlı bir bebekti. Ben de daha tecrübeliydim. Gene yalnızdım ama zorluklar daha kolay aşılıyordu. Dualarım hep aynıydı.  İki kardeş olsunlar istemiştim.. Anne baba ortadan çekilince yalnız kalmasınlar..  Tanrı, dualarımızı duyuyor mutlaka.. Pofum şimdi 17 yaşında , ablasını seviyor, annesini babasını seviyor, herkesi seviyor.. gelecek planları hep “biz”le başlıyor.

Kızlarımı seviyorum.. Hem de onları üzmemek için yaşayacak kadar çok…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: